Tijd voor nieuwe herinneringen!

De landgoederen van Paterswolde zitten boordevol herinneringen aan vroegere of meer recente momenten. Mooie, spannende of verdrietige. Heb jij ook herinneringen, deel deze met ons en win een prive-rondleiding door boswachter Bart!
Klik hier

Je eigen herinnering delen?

Zelf een herinnering overgehouden aan een bezoek aan de landgoederen in Paterswolde? Deel je herinneringen met ons en praat mee:
Let op: uw naam wordt weergegeven onder uw herinnering
Bestanden moeten kleiner zijn dan 16 MB.
Toegestane bestandstypen: png gif jpg jpeg.

Verticale tabs

Herinneringen

Dick Galema

Imene Camphuis (de oudste dochter van Feico en Ella, thans 92 jaar) vindt het bericht (over poepen achter de canapé) erg leuk. Ze herinnert zich nog dat Dick geboren werd en dat Pieter haar huisarts was. Ze vraagt waar ze Dick kan bereiken.
Groetjes
Feico Nater
dinsdag 22 januari 2013

Altijd wat leuks te zien

Nog voor ik tussen 2004 en 2008 korte tijd beheerder was op de landgoederen in Paterswolde, kwam ik er al heel graag. Niet zonder reden. Geboren en getogen tussen de landgoederen van de Zuid Veluwe en de stadsparken van Arnhem, herkende ik veel van de natuur van m’n jeugd in de prachtige landgoederen van Paterswolde. Slingerende paden, grillig gevormde vijverpartijen en eeuwenoude bomen zorgen voor een geweldige omgeving om op een hele kleine oppervlakte veel leuke dieren en planten te zien. IJsvogels, jagend langs de vijver op Vennebroek, een Kleine IJsvogelvlinder bij de ‘eland’ op de Braak, een prachtige zesender op de Duinen, de landgoederen bieden altijd weer leuke ontmoetingen. Je zal er toch maar in buurt wonen!
Groetjes
Ruud
dinsdag 25 december 2012

Eelde/Paterswolde

Als geboren en getogen Groningse ben ik met mijn man (Zwollenaar) in 1988 in Eelde komen wonen. Waarom? Het sprak ons beiden aan, vrienden woonden hier en het was mooi groen, ruimtelijk en onder de "rook van Groningen" waar we beiden ons werk hadden. Nooit één seconde spijt gehad, onze kinderen groeiden op in een veilige woonomgeving. We hebben heel veel wandelingen gemaakt in de Braak. Als er sneeuw lag, met sleetje van de hoge berg afglijden. Natuurlijk was menig kinderpartijtje een groot succes in en rond het doolhof, spannend !! Nu wonen we in Paterswolde, vlakbij Landgoed Lemferdinge aan de Hoofdweg. Weer ga ik veel wandelen en fietsen; Lemferdinge, Vosbergen, Vennebroek wat een rijkdom in "onze achtertuin". Onze kids zijn nu van een leeftijd dat het niet meer "past" om met pa & ma te wandelen....alleen als Balou (golden retriever) mee mag!! Meestal zoeken we dan een ander bos iets verder weg waar hij lekker los kan rennen of we kiezen voor aangelijnd in Vosbergen! Ik voel me een bevoorrecht mens om in Paterswolde te wonen, rondom bos, Paterswoldsemeer & Friescheveen en.. op steenworpafstand van "d'Olle Grieze".
Groetjes
Diana
maandag 1 oktober 2012

Bokkenwagen

Via mijn neef (Cees Reinders), nu zelf tandarts in Paterswolde, ontving ik uw verzoek over herinneringen van Huize Vennebroek. Zelf ben ik geboren op 12-05-1935 in Paterswolde. Mijn broer Laas op 22-08-1931. Mijn vader (Pieter Galema) was huisarts in Paterswolde. Onze ouders woonden aan de Hoofdweg in hetzelfde huis waar tot voor kort de huisartsenpraktijk van Dr Wiarda was gevestigd. Ons telefoonnummer was no 16 en mijn vader reed in een A-Ford. Als notabelen in het dorp gingen onze ouders geregeld om met andere notabelen van het dorp, zoals de burgemeester en zijn echtgenote (de familie Lagro), de dominee en zijn echtgenote (de familie Hefting) en allen kwamen regelmatig op bezoek bij de familie Camphuis op "Huize Vennebroek". Als kinderen reden wij daar in de bokkenwagen, speelden wij rond het huis en bij de stallen of (bij minder mooi weer) in de zeer ruime en welvooziene speelkamer aan de achterzijde van het huis. Als kinderen vonden wij de familie Camphuis best deftig en wij dienden ons dan ook netjes te gedragen. Groot was dan ook de consternatie toen het ineens ernstig begon te stinken in de "salon" tijdens één van onze bezoeken. Kennelijk vonden mijn broer of ik (ik zal als jongste de schuld maar op mij nemen) dat het huis te deftig was om naar de WC te vragen. Eén van ons bleken bij nader onderzoek namelijk achter de "canapé" gepoept te hebben. Gelukkig bleek dat desondanks niet ons laatste bezoek. We hebben nog heel lang contact gehouden met leden van de familie Camphuis. Bij het nazoeken van onze oude fotoboeken vonden wij nog deze foto uit 1971. Onze kinderen (Martine en Britlise Galema) op de bokkenwagen op het landgoed Vennebroek. Onze kinderen logeerden bij hun Oma (Maria Galema, vroeger echtgenote van de huisarts Pieter Galema), terwijl wij een reis maakten door Afrika. Zij heeft met hen toen nog een bezoek aan Huize Vennebroek gebracht, waar ook zij op hun beurt een ritje met de beroemde bokkenwagen hebben gemaakt.
Groetjes
Marijke en Dick Galema
woensdag 15 augustus 2012

Wielewaal

Het zal zo'n 20 jaar geleden zijn dat ik met mijn schoonzus een wandeling maakte door de Vosbergen. Het was op een doordeweekse dag in de vroege zomer. We liepen op het paadje aan de westkant van de grote vijver. En ineens....daar vloog een opvallend gele vogel in een golvende beweging over de vijver. Zo'n vogel had ik nog nooit gezien en ik moest meteen denken aan een ontsnapte kooivogel. Mijn schoonzus keek mij heel blij aan "een wielewaal" zei ze " die zie je maar zelden, want ze zijn heel schuw". Ik geloofde haar meteen omdat zij een vogelkenner is. Wat een verrassing. Een gevoel van trots welde in mij op. Een wielewaal in onze Vosbergen! Later, op een vakantie in Noord-Spanje, zag ik ze weer en moest meteen aan die eerste kennismaking in de Vosbergen denken. Marja
Groetjes
Marja
maandag 6 augustus 2012

De Vosbergen

Bijna 25 jaar wonen we nu in De Vosbergen en elke dag vind ik het nog een voorecht hier te mogen wonen. Er is in de loop van de tijd veel veranderd op het landgoed. Toen we hier net woonden was er nog een grote groep reeen in het bos, die bij het vallen van de avond graasden in het weiland achter ons huis. Boer Zuiderveld verplaatste zijn (melk)koeien lopend van het ene weiland naar het andere en wij haalden dagelijks melk bij hem op in een emmertje. In die periode waren er ook nog weinig bezoekers; als er een auto langs reed, keken we naar buiten om te zien wie van de paar buren dat was. Nu is dat anders. Het bos is een museum met talloze activiteiten rijker en het autoverkeer is behoorlijk toegenomen. Bij een telling van de gemeente Tynaarlo bleken er vorig jaar elke week meer dan 500 auto's ons huis te passeren (74 per dag) ! Veel mensen hebben het landgoed ontdekt en dat verdient het mooie bos en natuurschoon, maar de verkeersdrukte is helaas de prijs die hiervoor betaald moet worden. Dus: bezoekt u het landgoed, parkeer dan bij de uiteinden van het bos of rijdt met zeer geringe snelheid (20 km) zodat u anderen niet stoort bij het genieten van hun wandeling. Vriendelijke groet, Cora
Groetjes
Cora
vrijdag 20 juli 2012

50 jaar lopen door de Braak, Vosbergen en Fieseveen

Sinds wij in 1953 zijn komen wonen op de Nieuwe Akkers lopen wij al door de Braak. Neefjes en nichtjes die overkwamen, gingen mee naar het Hertenkamp, brood geven, de kettingbrug en natuurlijk de hoge berg, waar we in de winter met de slee afgingen, maar vooral de kiosk bij het doolhof waar we voor 10 cent snoep mochten komen. De vele initialen die weer in de boom gekrast werden met een hartje erbij. Getrouwd, verhuisd en weer teruggekomen gingen we met onze kinderen naar de hoge berg en het doolhof, kettingbrug, maar ook heel veel naar de Vosbergen, De duinen waar in de grote rododendrons hutten werden gemaakt. Nu weer een generatie later lopen we weer met onze kleinkinderen door de Braak en ook zij willen weer het doolhof in. Ze kunnen het blindelings lopen. Natuurlijk over de nieuwe kettingbrug. Alleen helaas is die niet zo spectaculair als vroeger. Maar ook zij hebben weer veel plezier. en daardoor wij ook.
Groetjes
Adrie
vrijdag 13 juli 2012

meestal reed je voorbij

Als leerling van de tuinbouwschool reed je dagelijks tussen De Braak en Vennebroek door, de hekken van Vennebroek waren gesloten en de Braak werd hoogstens bezocht na schooltijd, er was toen nog een kettingbrug met kans op een "kletspootje". Nu als vrijwilliger had ik vooral moeite met alle benamingen; Het bollekampje, natuurlijk nog nooit een bloembol zien bloeien daar. Bethlehem, ook daar is volgens mij nog nooit een kindje geboren. De hertekamp, geen gewei te zien daar en als het op De Braak regent is dat ook zo op het Zonnelaantje. Maar er is een vleermuiskelder waar sinds een paar jaar een heuse vleermuis overwinterd, hopelijk het begin van een hele kolonie. Een paar jaar geleden werd aan ons vrijwilligers gevraagd of wij er wel zin in hadden om de lemen vloer van die vleermuiskelder te versterken met beton, zodat het hopelijk wat droger zou worden. Dat was voor ons wel heel wat ander werk dus "graag". Na uitvlakken en het aanbrengen van bewapening kon er gestort worden, een hele onderneming omdat de mortelauto de kelder niet bereiken kon. Heen en weer rijden met een klein voorladertje en dan met de kruiwagen de mortel er in rijden. 't Is een mooi vloertje geworden. Gelijk daarna goed doorgepakt en muurtjes in die kelder gezet, niet zomaar, maar met kalkhoudende specie en kalkzandsteen, zodat de vleermuizen de indruk zouden hebben in een echte kalkgrot te wonen. Tot slot de invliegopening afgewerkt eiken planken. Dat er nu een vleermuis zit doet ons goed. Ernst
Groetjes
ernnst
dinsdag 10 juli 2012

Vroeger en nu

Toen onze kinderen klein waren gingen we op zondagmiddag vaak naar de Braak, dat was ons uitje. Daar zetten we de fietsen neer en gaven de herten te eten, liepen langs de kronkelige paadjes en natuurlijk tot besluit het doolhof in. Later toen ze groter werden gingen we varen op Friescheveen en 's winters het ijs op. Sinds die tijd is er veel veranderd, maar het oorspronkelijke is gebleven. Daarom loop ik nu nog steeds met veel plezier een rondje over de landgoederen. En wie had toen kunnen bedenken, dat ik nu mee mag helpen om het allemaal netjes te houden!
Groetjes
Jan
maandag 9 juli 2012

Daar wordt je gelukkig van

Al 16 jaar wandel ik bijna dagelijks ergens in de landgoederen rondom Paterswolde en Eelde en dat levert niet slechts één herinnering op, maar heel veel mooie momenten, waar je gelukkig van wordt. De staalblauwe flits van een ijsvogel; de reeën die nog eten proberen te vinden op een dik besneeuwd weilandje; de ooievaar die weer terug is op zijn nest bij De Braak in het weiland met de gele boterbloemen, waarin de Lakenvelder kalfjes bijna lijken te verdrinken; het prachtige tere groen in de laan naar De Hullen; de rust overal op zomaar een doordeweekse dag. Wat heeft een mens meer nodig om zich te kunnen ontspannen?
Groetjes
Marieke
maandag 9 juli 2012

Pagina's

Meer informatie